Project met Marianne. E. W. Jonker

Gepubliceerd op 16 augustus 2019 om 18:04

Ik heb Marianne. E. W. Jonker leren kennen op een expositie van Toos Bonten. Ik was in gezelschap van de dichtgroep ‘Dichtbij’ uit Son en droeg gedichten voor die gemaakt waren bij de schilderijen. Na de inleiding van de expositie zat ik bij toeval langs Marianne. We raakten in gesprek over voornamelijk creatieve uitingen, waarop zij vertelde ook kunstenares te zijn. Op dat moment bedacht ik een uitdaging. Ik bood haar aan om een samenwerking aan te gaan waarin ik gedichten zou maken bij haar schilderijen en zij een schilderij zou maken bij een gedicht.

Allebei waren we enthousiast maar ook zenuwachtig voor wat het zou gaan brengen. Geen van tweeën was eerder een dergelijke samenwerking aangegaan. Tijdens het proces voelden we ook hoe we nader tot elkaar kwamen, wat later de sleutel tot succes zou worden.

Een aantal ontmoetingen vonden plaats bij Marianne thuis en hier werden kunst en poëzie uitgewisseld. De sfeer was altijd gemoedelijk en vrij.  Zonder schaamte kon toegegeven worden aan dingen die ons raakten, wat voor mij allemaal voeding voor inspiratie was. 

Tijdens de laatste ontmoeting,  voordat ik aan de slag ging, had Marianne 2 nieuwe werken af. Deze trokken meteen mijn aandacht omdat mijn voorkeur voor kunst momenteel uitgaat naar abstractie. Toevallig is dit ook waar Marianne momenteel mee experimenteert en in oktober a.s. mee exposeert in ‘Villa de Kleine Heide’ te Son.

Ik heb foto’s gemaakt van de schilderijen en ben thuis aan de slag gegaan. In mijn poëzie zit weinig competitie of geforceerd werk. Ik schrijf niet aan de hand van regels of houd mij aan bepaalde structuren, maar nu voelde ik wel een uitdaging. Waar mijn poëzie  ‘gewoon’ ontstaat, wilde ik nu gericht machtige, diepe en abstracte gedichten maken. Dit was moeilijker dan ik op voorhand voor ogen had.

Velen douchebeurten, wandelingen, mijmeringen en andere creatieve momenten gaven slechts steekwoorden, maar kregen niet echt vorm. Ik noteerde alles en vertrouwde erop dat het uiteindelijk iets zou gaan worden. En… dat deed het. Niet één keer, maar twee keer. Met gepaste trots werd ik enthousiast bij de gedachte dat ik mijn gedichten mocht gaan overhandigen. Ik voelde dat ik mijn eigen verwachtingen had overtroffen en dit bleek op het moment, dat ik ze mocht delen met Marianne.

Mooi in lijstjes gedaan, afgestemd op de kleur van de schilderijen, heb ik ze voorgedragen. Mijn valkuil is dat ik vaak te snel ben, waardoor ik mensen niet de kans geef om alles in zich op te nemen. Marianne remde mij hierin gelukkig al. Een aantal maal heb ik beide gedichten voorgelezen, waarbij zichtbaar was, dat Marianne diep van binnen geraakt werd. Ik had in woorden de exacte vertaling gemaakt van haar schilderijen. Ze had zich voorgenomen geen verwachtingen te maken, maar toch oversteeg ik haar verbazing en werden de gedichten met veel bewondering ontvangen.

Deel één van de samenwerking is nu afgerond. Marianne Jonker zal haar werk binnenkort dus gaan exposeren in combinatie met mijn werk. Deel twee zal zijn dat ik een gedicht uitzoek waarbij zij een schilderij zal gaan maken. Dit laat nog even op zich wachten. Tegen die tijd zal hiervan ook iets verschijnen op de website.

Bekijk de schilderijen en gedichten door op de volgende deze link te klikken.


«